Browsing Category

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Το Μεγάλο Ατέλειωτο Ταξίδι …

(Από το βιβλίο της Γλύκας Μήτσιου: «Τα Κομπολόγια των Λαών – Η ενότητα της Λατρείας», Εκδόσεις Λιβάνη , Αθήνα 2008)
Αναλογίζομαι… μπορούμε να γράψουμε τη λέξη «τέλος» μετά την ολοκλήρωση κάποιου ταξιδιού μας; Μάλλον όχι, τα ταξίδια της γνώσης και του ονείρου δεν τελειώνουν, έχουν μονάχα στάσεις.
Σαν πεις ότι τελείωσες, ότι έφτασες, είναι σα να λες ότι πέθανες. Ακόμα και αν στέκεις ανήμπορος, σε κρατάει στη ζωή η ελπίδα ενός νέου ταξιδιού, μιας νέας περιπέτεια γνώσης και αυτογνωσίας.

Η Έννοια της Ζωής και ο Ανθρώπινος Βιοϋπολογιστής

Πολλοί αναρωτιόνται: «Ποιος είναι ο λόγος της επιμονής μας να κατανοήσει ο μέσος πολίτης τα επιτεύγματα της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης του 20ου αιώνα η οποία συνεχίζει τον καλπασμό της»
Η απάντηση είναι απλή: «Η ιστορία διδάσκει ότι οι μεγάλες πολιτισμικές επαναστάσεις επιβλήθηκαν και γονιμοποίησαν τις κοινωνίες  μόνο όταν η γνώση των λειτουργικών νόμων της «Φύσης» έγινε κτήμα όλων των Ανθρώπων»
Ως παράδειγμα της σχέση της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης με την κοινωνική πραγματικότητα αναφέρουμε ότι, οι νέοι, πειραματικά αποδεικνυόμενοι, φυσικοί νόμοι της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης, ανατρέπουν δραματικά τις απόψεις μας πάνω στην κατανόηση του τι είναι στην πραγματικότητα αυτό που ο μέσος άνθρωπος αναφέρει ως «Ανθρώπινη Ζωή» και άσχετα αν αυτό, για άγνωστους λόγους,  παραμένει πεισματικά έξω από όσα διδασκόμαστε στα σχολεία …
Βέβαια η κοινωνική αυτή άγνοια, μπορεί να «βολεύει» κάποιες καταρρέουσες διοικητικές δομές, αλλά κάποτε αυτό πρέπει να σταματήσει.
Ήρθε η ώρα η νέα μεγάλη επιστημονική επανάσταση των Θετικών Επιστημών, να γίνει κτήμα όλων των πολιτών και να γονιμοποιήσει το κορμί όλων των άλλων συναφών επιστημών.
Αυτό δεν είναι έργο μόνο των ειδικών, αλλά καθενός από εμάς που έχουμε αντιληφθεί, ο καθένας με τον τρόπο του, την νέα συμπαντική αλήθεια.

Η Έννοια της Ζωής και ο Ανθρώπινος Βιοϋπολογιστής 

Δρς Μάνος Δανέζης
Αστροφυσικός
 Tο αν υπάρχει ζωή στο Σύμπαν, είναι ένα πρόβλημα που δύσκολα μπορεί να μελετηθεί και να λυθεί, γιατί παρουσιάζει αρκετές ιδιομορφίες. Προκειμένου να την αναζητήσουμε στα πέρατα της Δημιουργίας, θα πρέπει να γνωρίζουμε πώς είναι δομημένη αυτή η μορφή ζωής. Aρχικά υποθέταμε ότι θα πρέπει να είναι βιολογικά όμοια με αυτήν της Γης. Γνωρίζουμε όμως τι σημαίνει ζωή, έστω και στο γήινο πεδίο; Eίναι η ζωή μια πολύπλοκη συναρμολόγηση ύλης ή υπάρχει και κάτι άλλο, μέσα και πάνω από αυτήν;
Για παράδειγμα, ο βιοχημικός ορισμός της γήινης ζωής, ως ένα σύνολο νουκλεϊνικών οξέων, πρωτεϊνών και άλλων πιο σύνθετων μορίων είναι ουσιαστικά προσαρμοσμένος στα γήινα μέτρα. Άλλωστε, όπως αναφέρει σε άρθρο του ο καθηγητής Aστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης Λουκάς Bλάχος, «Στη μοντέρνα γλώσσα των μη-γραμμικών συστημάτων η ζωή είναι μια ξαφνική εμφάνιση οργάνωσης μέσα στο χάος, ένα φαινόμενο πολύ συνηθισμένο στα αριθμητικά μοντέλα πολύπλοκων συστημάτων».
Το πρόβλημα λοιπόν της ζωής δεν έχει βρει την τελική του λύση.
Mέσα σ’ ένα Σύμπαν διαρκών φυσικών εκπλήξεων, που ακόμα δεν είμαστε σε θέση  να γνωρίζουμε ούτε τη δομή ούτε τη φύση του, δεν μπορούμε να αρνηθούμε τη δυνατότητα ύπαρξης κάτι άλλου «έξω από την ύλη», που έχει τη δυνατότητα να την δημιουργεί και να της δίνει την ιδιότητα της ζωής. Eξάλλου οι σύγχρονες ανακαλύψεις της Kβαντομηχανικής έχουν αποκαλύψει ότι αυτό που ονομάζουμε «στοιχειώδη ύλη», δεν είναι παρά η έκφραση ενός στοιχειώδους πεδίου, που δημιουργείται από επιμέρους ενεργειακές συμπυκνώσεις, οι οποίες γίνονται αισθητές ως στοιχειώδη σωμάτια.

Η ζωή ως σύστημα ελέγχου

Τι είναι λοιπόν αυτό το οποίο ονομάζουμε «ζωή»;
Απάντηση σε αυτό το ερώτημα  επιχειρεί να δώσει ένας νέος κλάδος των Θετικών Επιστημών, η «Kυβερνητική», η οποία προσπαθεί να απομονώσει τις λειτουργίες που παραμένουν αναλλοίωτες, ασχέτως από τη διαφοροποίηση του εξωτερικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο δημιουργείται η ζωή. Όπως αναφέρει ο Pώσος μαθηματικός Λιαπούνοφ, τα έμβια συστήματα παρουσιάζουν την ιδιότητα ―μέσω απόλυτα προσδιορισμένων καναλιών― να μεταβιβάζουν μικρές ποσότητες ενέργειας ή υλικού, που περιέχει συμπυκνωμένο έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών.
Με λίγα λόγια η επιστήμη της «Κυβερνητικής» συνδέει γενικότερα την έννοια της ζωής με την λειτουργία ενός «ανθρώπινου βιοϋπολογιστή»
Προσπαθώντας να περιγράψει λεπτομερέστερα αυτή την ιδέα Η «Κυβερνητική» σημειώνει ότι ανθρώπινος βιοϋπολογιστής όπως και ένας υπολογιστής, μέσω των αισθήσεων, συλλέγει πληροφορίες με τη μορφή κωδικοποιημένων σημάτων ενέργειας. Oι πληροφορίες αυτές, αφού επεξεργαστούν, επανεκπέμπονται με τη μορφή νέων σημάτων, και μέσω προκαθορισμένων καναλιών οδηγούνται σε κέντρα τα οποία ενεργοποιούμενα προκαλούν μια εσωτερική αναδιοργάνωση του συστήματος, που βοηθάει στη διατήρηση της ακεραιότητάς του.
O μηχανισμός που επεξεργάζεται τις πληροφορίες ονομάζεται «σύστημα ελέγχου». Oι πληροφορίες που συλλέγονται από έναν μεγάλο αριθμό στοιχείων εισόδου, έχουν τη δυνατότητα να αποθηκεύονται σ’ ένα σύστημα μνήμης μέσω ενός δικτύου καναλιών.
Mε τον προηγούμενο τρόπο η Kυβερνητική προσπαθεί να δώσει έναν λειτουργικό ορισμό της έννοιας ζωή, που συνδέεται  με μεγάλη ακρίβεια με τις αρχές λειτουργίας των ηλεκτρονικών υπολογιστικών μηχανών. Ένας τέτοιος μηχανισμός, σύμφωνα με πολλές απόψεις, μοιάζει αρκετά με τα γήινα βιολογικά συστήματα.
Ίσως στο μέλλον, ένας συνδυασμός των απόψεων της Kυβερνητικής και της Mοριακής Bιολογίας μάς οδηγήσει στην κατανόηση της φύσης της ζωής, που ―όπως πρέπει να παραδεχθούμε― ακόμη μας είναι άγνωστη.

Κάποιες τελικές σκέψεις

Τι σχέση με την πραγματική έννοια της ζωής έχει η νέα επιστημονική πραγματικότητα;
Το ότι οι διαστάσεις του Σύμπαντος είναι 4 και το πραγματικό Σύμπαν βρίσκεται έξω από τον κόσμο των ανθρώπινων αισθήσεων διαφοροποιεί την έννοια της ζωής όπως την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα;
Το ότι κάθε τι που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις δεν αποτελεί παρά μια ατελή απεικόνιση μιας πραγματικότητας έξω από τις δυνατότητες των αισθήσεών, μας μήπως δίνει μια νέα διάσταση στον όρο ζωή;
Το ότι νέοι συμπαντικοί νόμοι κυβερνάνε το πραγματικό Σύμπαν, άρα και σε προέκταση τις ψεύτικες εικόνες των αισθήσεών μας δεν θα πρέπει να το λάβουν σοβαρά υπ’ όψη από αυτούς που ασχολούνται ειδικότερα, με το φαινόμενο της ζωής στη Γη;
Οι νέοι, πειραματικά αποδεικνυόμενοι, φυσικοί νόμοι από την σύγχρονη επιστημονική γνώση, ανατρέπουν δραματικά τις απόψεις μας πάνω στην κατανόηση του τι είναι στην πραγματικότητα αυτό που ο μέσος άνθρωπος αναφέρει ως «Ανθρώπινη Ζωή», όμως παραμένουν πεισματικά έξω από όσα διδάσκονται στα σχολεία, για άγνωστους λόγους …
Η κοινωνική άγνοια βέβαια μπορεί να «βολεύει» κάποιες καταρρέουσες διοικητικές δομές, αλλά κάποτε αυτό πρέπει να σταματήσει.
Ήρθε η ώρα η νέα μεγάλη επιστημονική επανάσταση των θετικών επιστημών, να γίνει κτήμα όλων των πολιτών και να γονιμοποιήσει το κορμί όλων των άλλων συναφών επιστημών.
Αυτό δεν είναι έργο μόνο των ειδικών, αλλά καθενός από εμάς που έχουμε αντιληφθεί, ο καθένας με τον τρόπο του, την νέα συμπαντική αλήθεια.
Η ιστορία διδάσκει ότι οι μεγάλες πολιτισμικές επαναστάσεις επιβλήθηκαν και γονιμοποίησαν τις κοινωνίες όταν η γνώση των λειτουργικών νόμων της «Φύσης» έγινε κτήμα όλων των ανθρώπων

Η σχέση της θεάς “Θέμιδας” με τη Νομιμότητα και την Δικαιοσύνη

«Ας μιλήσουμε για λίγο για την Θέμιδα και την Αστραία, θεές της Δικαιοσύνης και της Συμπαντικής και Θεϊκής Νομιμότητας. Τότε που η «Νομιμότητα» πήγαζε από την «Δικαιοσύνη» του «Χρυσού Γένους» των Ανθρώπων και δεν αποτελούσα νόθο τέκνο του «άρρωστου ανθρώπινου εγωισμού» και του «απάνθρωπου οικονομικού συμφέροντος» του «Σιδηρού Γένους» της ανθρωπότητας που διανύουμε”.

Νομιμότητα και Δικαιοσύνη

Δρ Μάνος Δανέζης
Αστροφυσικός
Μην ξεχνάμε ότι σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία (Ησίοδος: περίπου 630 π.Χ.) η θεά «Θέμις» σε συμβολικό επίπεδο αντιπροσώπευε την θεϊκή νομιμότητα   η οποία  εκφράζει  την φυσική και ηθική συμπαντική  τάξη, καθώς και την Ολύμπια εθιμοτυπία.
Πάνω στη Γη την Συμπαντική και Θεϊκή Νομιμότητα εκπροσωπούσε η  θεά Αστραία η οποία ήταν κόρη του Δία και της Θέμιδος θεάς της Δικαιοσύνης. Κατά άλλους ήταν κόρη του Τιτάνα Αστραίου και της Τιτανίδας Ηούς  που την έλεγαν και Δίκη Δίκ (Άρατος Φαινόμενα, 96 κ.ε), και την παρίσταναν με ζυγαριά και φοίνικα στο ένα χέρι και στάχυ ή ξίφος στο άλλο.
Κατά τον Οβίδιο και τον Ησίοδο  η Αστραία κατοικούσε στη Γη μαζί με τους άλλους Θεούς μέχρι την περίοδο του “Χρυσού Γένους” των ανθρώπων, γι’ αυτό και οι αρχαίοι ποιητές ονόμαζαν την εποχή εκείνη και «εποχή της Αστραίας».
Όμως κατά τον «Σιδηρού αιώνα» των ανθρώπων όταν άρχισαν οι πόλεμοι και οι άνθρωποι εγκληματούσαν αγνοώντας  τη συμπαντική και θεϊκή νομιμότητα, ένας – ένας οι Θεοί εγκατέλειψαν  τη Γη με πρώτη την «Αιδώ» (ντροπή) στη θέση της οποίας εγκαταστάθηκε από τους ανθρώπους το «Έγκλημα». Τελευταία εγκατέλειψε τη Γη η Αστραία η οποία αρχικά μετέβη στον Όλυμπο  και από εκεί στον Ουρανό, όπου εισήλθε στον αστερισμό της Παρθένου  (επειδή παρέμεινε αγνή παρθένα).
‘Όπως είναι προφανές αυτό που σήμερα ονομάζουμε «ανθρώπινη Δικαιοσύνη» δεν εκπροσωπείται από την «Θέμιδα» ή την «Αστραία», τις οποίες προσβάλει και διασύρει  εφόσον υπηρετει και εκφράζει απλά μια ανθρώπινη Νομιμότητα του σημερινού «Σιδηρού Γένους των ανθρώπων»  η οποία  όλο και περισσότερο απομακρύνεται από τους Συμπαντικούς κανόνες και τις  γενεσιουργικές Φυσικές αξίες της «Δικαιοσύνης» των δύο θεοτήτων.

Το νόημα της Ελευθερίας

Δρ Μάνος Δανέζης

Αστροφυσικός
Στα πλαίσια ενός νέου προοδευτικού πολιτισμικού ρεύματος που μέλλει να αντικαταστήσει τις φθαρμένες κοινωνικές θεολογικές και επιστημονικές δομές, θα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν και να επαναδιατυπωθούν οι έννοιες του «Ανθρώπου», του «Πνεύματος» και της «Ελευθερίας».
Η έννοια «Άνθρωπος» είναι συνώνυμη εκείνης του «όλου» και της ενεργητικής σχέσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ των μερών που το αποτελούν. Έτσι δεν μπορεί να ταυτιστεί με τις έννοιες του «προσώπου» ή του «ατόμου» οι οποίες εκφράζουν την δογματική διαίρεση του «όλου» και την αποξένωση των συστατικών του.
H έννοια «Άνθρωπος» είναι εντελώς αντίθετη εκείνων της «κατάτμησης» και της «απομόνωση». Η σύγχρονη Φυσική διδάσκει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι απομονωμένοι. Δεν τους χωρίζει κενό. Τους συνδέει φως, ακτινοβολία. Είναι πυκνώματα του ίδιου υλικού και πάντοτε επικοινωνούν ενεργητικά και δυναμικά μεταξύ τους. Ο κοινωνικός και ψυχολογικός απομονωτισμός και ο εγκλωβισμός του «Ανθρώπου» στα πλαίσια των όρων «άτομο» και «πρόσωπο» είναι το προϊόν μιας καταρρέουσας πολιτισμικής δομής. Η δομή αυτή αγνοεί την σύγχρονη επιστημονική σκέψη και δεν κατανοεί ότι αν νοιώθουμε ψυχικά μόνοι είναι γιατί δεν κατανοούμε τη συνέχεια των πάντων μέσα στο Σύμπαν και ότι η φύση δε μας γέννησε μόνους αλλά επιλέξαμε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς. Η μοναξιά είναι αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων, της δικής μας αντίληψης, της δικής μας άγνοιας. Είναι ένα προσωπικό μας πρόβλημα, και όχι ένα πρόβλημα της φύσης.
Μια κοινωνία η οποία έχει συνειδητοποιήσει τους προηγούμενους φυσικούς (και όχι κοινωνικούς) κανόνες αναγνωρίζει ως βασική αξία της την «ελευθερία» στα πλαίσια της ενότητας. Μέσο κατάκτησης της ελευθερίας αποτελεί η πνευματικότητα.
Αποτέλεσμα της προηγούμενης διαπίστωσης είναι ότι πρώτη και βασική επιδίωξη του «Ανθρώπου» πρέπει να είναι η διασφάλιση και επέκταση της πνευματικότητάς του.
Αυτό όμως που θα πρέπει να διευκρινιστεί είναι ότι το πνεύμα δεν αποτελεί ένα ανεξάρτητο φιλοσοφικό κατηγόρημα, αλλά μια άλλη έκφραση της έννοιας της ελευθερίας η οποία αναπτύσσεται στα πλαίσια της κοινωνικής ενότητας. Πνευματικός άνθρωπος είναι ο ελεύθερος και κοινωνικοποιημένος άνθρωπος. Ο «Άνθρωπος» στην ιστορική του πορεία αποτελεί τον κύριο φορέα της έννοιας της ελευθερίας μέσω της πνευματικότητας του..
Βασικός αντίπαλος της κατάκτησης της πνευματικότητας και τελικά της ελευθερίας είναι η έννοια της «ανάγκης» η οποία φιλοσοφικά ταυτίζεται με την έννοια του «κακού». Έτσι, πρακτικός στόχος μιας νέας πολιτισμικής δομής πρέπει να είναι η μετάβαση από την δουλεία της «ανάγκης» στον κόσμο της «πνευματικότητα» και της «ελευθερίας».
Όμως η «ανάγκη» είναι αποτέλεσμα και παιδί της ανθρώπινης ή της συμπαντικής φύσης, και των ποικίλων εκδηλώσεών τους και υπόκειται στους νόμους και τους κανόνες της νομοτέλειας και της μοίρας. Η επιστήμη αποκαλύπτει τους φυσικούς κανόνες αλλά δεν μπορεί να τους αλλάξει. Ως εκ τούτου τους αποδέχεται αναγκαστικά, νομοτελιακά και μοιρολατρικά
Η πνευματικότητα και τελικά η ελευθερία αποτελούν μια πράξη «ανταρσίας» ενάντια στη «φύση» και τις ανάγκες της..
Όπως αναφέρει και ο Μάριος Μπέγζος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας στο βιβλίο του «Νεοελληνική φιλοσοφία της θρησκείας»: «Πνευματικότητα δεν σημαίνει την εξαϋλωση αλλά την απελευθέρωση. Με το πνεύμα δεν αρνείσαι την ύλη ή το σώμα, αλλά αρνείσαι την ανάγκη και τη δουλεία, τη μοίρα και τη νομοτέλεια, τη σκλαβιά και την υποτέλεια».
Διοικητική και νομική ελευθερία
Η ουσιαστική όμως έννοια της «Ελευθερίας» δεν πρέπει συγχέεται με τις έννοιες των διοικητικών και νομικών ελευθεριών μιας κοινωνίας. Οι ελευθερίες αυτές έχουν ως στόχο την οριοθέτηση της κοινωνικής τάξης και όχι την επίτευξη της πνευματικότητας.. Ως εκ τούτου για να γίνει αποδεκτό, από μέρους μιας νέας πολιτισμικής συγκρότησης, ένα διοικητικό ή νομικό σύστημα οριοθέτησης της ελεύθερης προσωπικής και κοινωνικής έκφρασης και δράσης πρέπει να μην αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της ανθρώπινης πνευματικότητας και της εσωτερικής απελευθέρωσης
Βεβαίως είναι γεγονός ότι αποδεχόμενοι να ζήσουμε στα πλαίσια μιας ομάδα, έχουμε αποφασίσει ότι θα δεσμεύουμε ένα μέρος των ελεύθερων αντιδράσεών και κάποιων επί μέρους δευτερευουσών επιλογών και εκφράσεών μας. Στο πρακτικό αυτό επίπεδο στόχος μιας νέας κοινωνικής δομής πρέπει να είναι η δημιουργία μιας δύναμης αυτοελέγχου η οποία δεν είναι δυνατόν να διασφαλιστεί αυτόματα με την απλή κατάργηση κάθε εξωτερικού ελέγχου.
Θα ήταν καταστροφικό, αν ξεφεύγοντας από την εξουσία κάποιου άλλου ανθρώπου, βρεθούμε στο έλεος των παρορμήσεών μας. Ένας άνθρωπος που η ζωή και οι πράξεις του ηγεμονεύονται από αυτές τις δυνάμεις, δεν έχει παρά την ψευδαίσθηση ότι είναι ελεύθερος, ενώ στην ουσία άγεται και φέρεται από δυνάμεις που δεν ελέγχει.
Tο κύριο πρόβλημά κάθε «Ανθρώπου» θα πρέπει να είναι το πως θα μπορέσει να αναβάλλει την άμεση πραγματοποίηση μιας έντονης επιθυμίας, που ίσως ξεπερνάει την εκτίμηση των συνεπειών που θα ακολουθήσουν την πραγματοποίησή της, μέχρις ότου παρεμβληθεί η παρατήρηση και η κρίση.
Tο βαθύτερο νόημα της έννοιας της διοικητικής και νομικής ελευθερίας συνδέεται άμεσα με την έννοια της πνευματικότητας η οποία εκφράζεται ως μια εσωτερική δύναμη να βάζουμε σκοπούς και να τους πραγματοποιούμε.
Ελευθερία και Τεχνολογία
Aυτό όμως που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας είναι η κατάχρηση των τεχνολογικών συστημάτων τα οποία μέσω μιας άλογης και αντικοινωνικής προβολής δημιουργούν κοινωνικές σχέσεις απόλυτης εξάρτησης. Αυτό που θα πρέπει να διασαφηνιστεί είναι ότι η έννοια της τεχνολογίας δεν ταυτίζεται με εκείνες της επιστήμης ή της τεχνικής, αλλά υλοποιεί μια τεχνική μέσα από μια εγκατάσταση ή μια μηχανή. Έτσι αποτελεί ένα θεσμό που περιλαμβάνει τις μηχανές και τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής που συνεπάγεται η χρήση τους. Η τεχνολογία ενσαρκώνει τη σχέση ανάμεσα στις κοινωνικές δομές και την τεχνική
Η ραγδαίως αναπτυσσόμενη εξάρτηση του ανθρώπου από τα τεχνολογικά προϊόντα θέτει δραματικά ένα ουσιαστικό πρόβλημα ελευθερίας. Η εξάρτηση αποτελεί τη βάση της αυθαιρεσίας και της υποτέλειας οι οποίες με τη σειρά τους γεννούν τον αυταρχισμό, τον ολοκληρωτισμό και την απανθρωπιά.
Όπως αναφέρει και ο Μάριος Μπέγζος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας στο βιβλίο του «Νεοελληνική φιλοσοφία της θρησκείας»: «Η τεχνολογία υπόσχεται την ελευθερία, αλλά δεν την εγγυάται. Η τεχνική επαγγέλλεται την απελευθέρωση του ανθρώπου από την ανάγκη, αλλά δεν την εξασφαλίζει. Η τεχνοκρατία μπορεί να επιθυμεί ένα καλύτερο μέλλον για όλους μας, αλλά δεν είναι σε θέση να σιγουρέψει κανέναν μας για μια αίσια έκβαση των εφαρμογών της επιστήμης στην καθημερινή μας ζωή. Υπάρχει κάτι που διαφεύγει από τα όρια της τεχνικής. Αυτό είναι η ανθρώπινη ελευθερία».
Αυτή η έννοια της ελευθερίας όμως, δεν αποτελεί μέρος του ανθρώπινου γενετικού κώδικα αλλά διδάσκεται και αποτελεί μέρος της Παιδείας μιας κοινωνίας. Μιας Παιδείας η οποία ασφαλώς και δεν διασφαλίζεται μέσω των καταπιεστικών και δογματικών δομών της κρατικής παιδείας και των ατάλαντων και ουσιαστικά απαίδευτων (και πολλάκις ανεκπαίδευτων) πολιτικών εκπροσώπων της.
Βιβλιογραφία
Μάριος Μπέγζος: «Νεοελληνική Φιλοσοφία της Θρησκείας», Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1998.

Όταν η κοινωνία των ηλεκτρονίων ενός ατόμου μας διδάσκει …

Αλήθεια πόσα πολλά μας διδάσκει, εμάς τους ανθρώπους, η ζωή των φυλακισμένων μέσα σε ένα  άτομο «ηλεκτρονίων»;

Η Κοινωνία των ηλεκτρονίων ενός ατόμου

Μάνος Δανέζης
Όπως μας διδάσκουν στο σχολείο, τα ηλεκτρόνια μένουν φυλακισμένα μέσα στο χώρο ενός ατόμου, και αναγκάζονται να περιστρέφονται  δαιμονισμένα γύρω από ένα κέντρο, που το κατέχει ένας πανίσχυρος ατομικός πυρήνας που ασκεί πάνω τους μια καταπιεστική αλλά και δυναμική σαγήνη.
Ο περιστροφικός δρόμος κάθε ηλεκτρονίου  καθορίζεται μονοσήμαντα από την δυναμική του πυρήνα, αλλά τα ηλεκτρόνια χαίρονται την ελευθερία της φυλακής τους, εφόσον δεν τα ενοχλεί τίποτα  όσο κινούνται στις προδιαγεγραμμένες τροχιές που επιβάλει ο πυρήνας δύναμης.

Continue Reading

Η αντιστροφή και διαστροφή του «καλού» και του «κακού»

Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απόψεις του Μ. Μπέγζου, καθηγητή της θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για την θεμελιακή αλλοίωση βασικών πολιτισμικών εννοιών.
http://www.theol.uoa.gr/cv-mpegzos.html
Αναφέρει ειδικότερα ο Μ. Μπέγζος*:
 «… Σήμερα σειρά θεμελιακών εννοιών, σαν το καλό και το κακό, το βάρβαρο και το πολιτισμένο, το άγριο και το ήμερο, έχουν διαστραφεί…
Μάθαμε να θεωρούμε ως δήθεν καλούς όλους τους λευκόδερμους επιδρομείς που με την ισχύ των πυροβόλων όπλων επιβάλλουν το συμφέρον τους πάνω στους αδύναμους από την άποψη της πολεμικής τέχνης ερυθροδέρμους οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως κακοί. Το καλό και το κακό αντιστρέφονται και διαστρέφονται. Οι αυτόχθονες που εκδιώκονται από τους πάνοπλους επιδρομείς θεωρούνται βάρβαροι, ενώ οι άποικοι (ληστές, καταπατητές, καταζητούμενοι, κακοποιοί) χρίζονται πολιτισμένοι”
Τα όπλα αυτών των «καλών» και πολιτισμένων ευλογεί στις περισσότερες των περιπτώσεων η διοικητική δομή των χριστιανικών εκκλησιών.

 

Ο Πολύτιμος Ανθρώπινος Χρόνος …

Ένα απόσπασμα από έργο του Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου, του Mario de Andrade (1893 – 1945). https://tvxs.gr/news/blogarontas/o-polytimos-xronos-ton-orimon-anthropon
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά….
…Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼ όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Μια συζήτηση για θέματα που συνήθως δεν… αγγίζουμε

Συνέντευξη του Δρ. Μάνου Δανέζη, αστροφυσικού, μέλους του Σώματος Ομοτίμων Καθηγητών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στο Τρίτο Πρόγραμμα στην ΕΡΤ, στην εκπομπή «“Άλλος πλανήτης, άλλη αλεπού, άλλο τριαντάφυλλο» με τον Γιώργο Γιανναράκο, την Πέμπτη 28 Ιουνίου 2018. VIDEO
Μια συζήτηση για θέματα που συνήθως δεν… αγγίζουμε, αλλά επιτέλους θα πρέπει να συζητήσουμε χωρίς φόβο…

Κουράγιο, Δύναμη και Αλληλεγγύη …

Ένα κείμενο “μανιφέστο” του Βασίλη Δασκαλόπουλου το οποίο τις δραματικές στιγμές που διανύουμε πρέπει να διαβαστεί από όλους μας …
Ας γίνει η θλίψη και η οργή της μεγάλης ανθρώπινης απώλειας  που μας τυλίγει, η απαρχή της  μεγάλης εσωτερικής  έμπρακτης αλλαγής μας …

Ας σταματήσουμε να αδιαφορούμε

Βασίλης Δασκαλόπουλος
https://www.facebook.com/vdascalopoulos?hc_ref=ART85TmDFiKrY2R0YH72DPlos2cgCM3KF41da3N2WBZRgH0MvXyQt7OQbtrcE5VALhw
«Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν».
Αδιαφορούμε εδώ και χρόνια.
Γι’ αυτό «φορτώσαμε» με απ’ ευθείας ανάθεση σε ένα τεράστιο, κοστοβόρο, απρόσωπο, απάνθρωπο, πελατειακό, αδυσώπητο, αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο κράτος τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις της κοινωνίας των πολιτών, του δικού μας χρέους, του δικού μας καθήκοντος και της δικής μας συμμετοχής στα κοινά.
Του ζητάμε να καλύψει το έλλειμμα της δικής μας εθελοντικής παρουσίας και προσφοράς. Αξιώνουμε να παράγει περισσότερη αλληλεγγύη από αυτήν που παράγουμε εμείς ως άτομα, απαιτούμε να παρέχει περισσότερη φροντίδα απ’ όση δίνουμε εμείς, να σέβεται την αξιοπρέπεια περισσότερο απ’όσο την κουβαλάμε πάνω μας εμείς, να δίνει ελπίδα χωρίς ποτέ να τη δίνουμε εμείς! Ας βάλουμε τώρα λοιπόν τα πρόσωπά μας, τις συμπεριφορές μας δίπλα σ’ αυτά των αναποτελεσματικών και αποτυχημένων ηγετίσκων απο τους οποίους απαιτούμε να ικανοποιούν τα προσωπικά μας αιτήματα (κάποιοι «κακεντρεχείς» τα λένε και «ρουσφέτια») για να τους αναδείξουμε τοπικούς άρχοντες, Περιφερειάρχες, Υπουργούς, Πρωθυπουργούς! Όσο μας βολεύει το στερεότυπο «το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι», θα είμαστε θύματα των χρεοκοπιών, των κοινωνικών διχασμών και εθνικών καταστροφών που θα προκαλούν ο λαϊκισμός και οι ηγετίσκοι που τον μοιράζουν απλόχερα κι όχι πολίτες μιας δημοκρατίας, μιας κοινωνίας που θα εκλέγουν ταγούς με πνευματικές, παιδευτικές αρετές και αξίες.

Kάποιες ευκολονόητες βασικές γνώσεις …

Πολλές φορές είναι αρκετά δύσκολο σε νέους φίλους να παρακολουθήσουν  τις διαλέξεις  μας  επειδή δεν έχουν εξοικειωθεί  σε κάποιες ευκολονόητες  βασικές  γνώσεις.
Αυτό το καλοκαίρι,  προκειμένου να καλυφθεί αυτό το κενό , και να γίνουν  περισσότερο κατανοητές  οι  θέσεις μας, θέλουμε να ενημερώσουμε ότι  οι βασικές αυτές γνώσεις περιέχονται σε 4 ημίωρα επεισόδια της σειράς «Το Σύμπαν που αγάπησα» που βρίσκονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση
https://www.youtube.com/playlist?list=PL1yPaYDIYvXH4OwlXAFh9po8adjSLDkKI
Εύχομαι ακόμα μια φορά καλό καλοκαίρι