Browsing Category

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Η έννοια του όρου “Χρήμα”

Η πραγματική έννοια του  όρου  «χρήμα» μέσα από ένα κείμενο που μου έστειλε ο  Νικόλαος Σέρβης  (http://nirav37.blogspot.gr/)
Συμφωνώ απόλυτα ….
Χρήμα σημαίνει αυτό, που χρειάζεται κάποιος  άνθρωπος ή μια κατάσταση.
Η λέξη «χρήμα»  στην αρχαία ελληνική γλώσσα. προέρχεται από το ρήμα «χρώμαι», που σημαίνει χρησιμοποιώ, η δε λέξη «χρεία», σημαίνει «ανάγκη».
Παράλληλα το απρόσωπο ρήμα χρη στην αρχαία ελληνική γλώσσα σήμαινε: «Είναι ανάγκη, πρέπει».
Επομένως η λέξη «χρήματα»  σημαίνει, όσα ο άνθρωπος χρειάζεται, όσα έχει ανάγκη.
Αυτό το όριο της ανάγκης βέβαια το έχουν υπερβεί οι σημερινές κοινωνίες προ πολλού, διότι λειτουργούν υπό το πάθος της πλεονεξίας για περισσότερα χρήματα. 

Μια πιο σύγχρονη ορολογία θα ήταν:
«Χρήμα είναι μια κατά σύμβαση αντιστοιχία μεταξύ πραγματικών αξιών αντικειμένων ή υπηρεσιών με κάποιο πολύτιμο μέταλλο». 
Γι’  αυτόν τον λόγο τα πρώτα χρήματα ονομάστηκαν «νομίσματα».
Το «νόμισμα» προέρχεται από την λέξη «νομίζω» που σημαίνει: «Μη βεβαιότητα, ή αντιστοιχία».
 Αλλά με τον καιρό αυτή η απλή αντιστοιχία μετεξελίχθηκε σε ολοκληρωτική κυριαρχία.
Αφού το χρήμα από απλό εργαλείο μετετράπη σε αυτοσκοπό.
Οπότε παρέσυρε στο διάβα του κάθε ηθική αξία και κυριάρχησε μέσα σε ολόκληρο τον πλανήτη, ως αποκλειστικό ιδανικό, εκδιώκοντας κάθε άλλη αξία. 

Δεν Ξεχνώ …

Η φτώχεια (που παρατηρείται) μέσα στο δημοκρατικό πολίτευμα είναι τόσο προτιμότερη από τη δυναστική «ευδαιμονία», όσο (προτιμότερη είναι) η ελευθερία από τη δουλεία. (Δημόκριτος 251)
(«Η εν δημοκρατίη πενίη τής παρά τοις δυνάστησι (δυνάσταις) καλεομένης ευδαιμονίης τοσούτον εστίν αιρετωτέρη, οκόσον (οπόσον) ελευθερίη δουλείης», Δημ. 251.)

 

Τι στο … bip μαθαίνουμε;

Μια μικρή περίληψη όσων έχουν λεχθεί….
Σημαντικά αποσπάσματα από εκπομπές, διαλέξεις και συνεντεύξεις του Δρ. Μάνος Δανέζη
Δημοσιεύτηκε στις 31 Οκτ 2016 από Leo Ster με το σχόλιο:
“Παρακολουθώντας τις διαλέξεις του κ. Μ. Δανέζη στο διαδίκτυο, έκανα ένα βίντεο με αποσπάσματα, από τις τόσο ενδιαφέρουσες ομιλίες του”.

Η επανάσταση του αυτονόητου

Ο φιλόσοφος είναι απλά ένας φίλος της σοφίας και όχι πάντα σοφός . Ο φιλόσοφος , όσο μένει δεμένος με τις δογματικές και ωφελιμιστικές  του απόψεις, παραμένει απλά «Homo» (άνθρωπος).
Πρέπει να καταλάβει ότι μόνο ανατρέποντας  μέσα του τα ξεπερασμένα και μη λειτουργούντα  πλέον δόγματά του, θα μεταβληθεί σε «Homo Sapiens» (σοφό Άνθρωπο)

Θετικοί Επιστήμονες και Κοινωνία

Οι Μεγάλοι Θετικοί Επιστήμονες όπως ο Al. Einstain, δεν έγραφαν μονάχα εξισώσεις. Βασικά ήταν οραματιστές μιας νέας επιστημονικής γνώσεις στενά συνδεδεμένης με τον Άνθρωπο και την σχέση του με το Σύμπαν.
Με τους μεγάλους αυτούς διανοητές μπορεί να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε αλλά είναι αυτοί που μας δίδαξαν τι σημαίνει επιστήμη και πως αυτή πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και τις υλικές και πνευματικές τους ανάγκες.
«…Εκατό φορές κάθε μέρα, θυμίζω στον εαυτό μου ότι η εσωτερική και εξωτερική ζωή μου εξαρτάται από την εργασία των άλλων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, και ότι πρέπει να υπερβάλω εαυτόν για να μπορέσω να δώσω στο ίδιο μέτρο με το οποίο έχω λάβει και συνεχίζω να λαμβάνω.».
Al. Einstain
Το επόμενο κείμενο του Al. Einstain, γνωρίζω ότι είναι αρκετά μεγάλο αλλά πιστεύω ότι θα πρέπει να διαβαστεί γιατί αποτελεί ένα μανιφέστο ενός νέου κόσμου όπως τον φανταζόταν ο μεγάλος αυτός διανοητής – θετικός επιστήμονας, άσχετα αν συμφωνώ ή όχι με αρκετές από τις ιδέες του. Επίσης στην διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=2giI3T5sQ2Y
 μπορείτε να βρείτε ένα video με άγνωστές πτυχές της ζωής και του έργου του μεγάλου διανοητή.

Ο κόσμος όπως τον βλέπω εγώ

Al. Einstain
Aπό τον 13ο τόμο της σειράς Living Philosophies (New York 1931) , σελ 3-7
Πηγή:  http://sobaresapopseis.blogspot.gr/2010/05/blog-post_24.html
…Σε τι  παράξενη κατάσταση βρισκόμαστε εμείς οι θνητοί! Καθένας από εμάς βρίσκεται εδώ για μια σύντομη επίσκεψη· δεν γνωρίζει για ποιο σκοπό, αν και μερικές φορές νομίζει ότι τον αισθάνεται. Αλλά από την οπτική γωνία της καθημερινής ζωής, χωρίς να εμβαθύνουμε, υπάρχουμε για τον συνάνθρωπο μας – καταρχάς για αυτούς στων οποίων τα χαμόγελα και την ευημερία στηρίζεται όλη η ευτυχία μας και αμέσως μετά για όλους αυτούς που δεν γνωρίζουμε προσωπικά και με την μοίρα των οποίων είμαστε ενωμένοι με τον δεσμό της συμπόνιας.
Εκατό φορές κάθε μέρα, θυμίζω στον εαυτό μου ότι η εσωτερική και εξωτερική ζωή μου εξαρτάται από την εργασία των άλλων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, και ότι πρέπει να υπερβάλω εαυτόν για να μπορέσω να δώσω στο ίδιο μέτρο με το οποίο έχω λάβει και συνεχίζω να λαμβάνω. Με ελκύει η απλή ζωή και συχνά καταπιέζομαι από το αίσθημα ότι απορροφώ μια μη αναγκαία ποσότητα από την εργασία των συνανθρώπων μου. Θεωρώ τις ταξικές διαφορές αντίθετες προς την δικαιοσύνη και, σε τελική ανάλυση, βασισμένες στον εξαναγκασμό. Θεωρώ επίσης ότι η απέριττη ζωή κάνει καλό σε όλους, φυσικά και πνευματικά.
Σίγουρα δεν πιστεύω στην ανθρώπινη ελευθερία με την φιλοσοφική έννοια. Όλοι δρουν όχι μόνο υπό την επιρροή ενός εξωτερικού καταναγκασμού αλλά επίσης σύμφωνα και με μια εσωτερική ανάγκη. Η ρήση του Σοπενχάουερ, ότι “ο άνθρωπος μπορεί να δρα όπως αυτός θέλει, αλλά όχι να θέλει όπως αυτός θέλει” αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για εμένα από την νεότητα μου και μια συνεχή παρηγοριά και μια αμείωτη πηγή υπομονής στις δυσκολίες της ζωής, της δικιάς μου και των άλλων. Αυτό το συναίσθημα φιλεύσπλαχνα μετριάζει την αίσθηση υπευθυνότητας που τόσο εύκολα μπορεί να σε παραλύσει, και μας εμποδίζει στο να πάρουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους ανθρώπους πολύ σοβαρά· συντελεί σε μια άποψη της ζωής στην οποία το χιούμορ, προπαντός, έχει την θέση που του αρμόζει.
Το να αναρωτιέσαι το νόημα ή το αντικείμενο της ύπαρξης σου ή της δημιουργίας γενικά μου έμοιαζε πάντα παράλογο από αντικειμενικής απόψεως. Και όμως ο καθένας έχει συγκεκριμένα ιδανικά που καθορίζουν την κατεύθυνση των προσπαθειών του και των κρίσεων του. Υπό αυτήν την έννοια ποτέ δεν κοίταξα την ευκολία και την ευτυχία σαν αυτοσκοπούς – μια τέτοια ηθική βάση βρίσκω ως πιο αρμόζουσα για ένα κοπάδι γουρούνια. Τα ιδανικά που φώτισαν τον δρόμο μου και κατ’ επανάληψη μου έδωσαν κουράγιο να αντιμετωπίζω την ζωή πρόσχαρα, ήταν η Αλήθεια, η Καλοσύνη και η Ομορφιά. Χωρίς την αίσθηση συντροφικότητας με ανθρώπους του ιδίου πνεύματος, της ενασχόλησης με τον στόχο, τον αιώνια ανέφικτο στον τομέα της τέχνης και της επιστημονικής έρευνας, η ζωή θα μου φαινόταν κενή. Τα συνηθισμένα αντικείμενα της ανθρώπινης προσπάθειας – ιδιοκτησία, εξωτερική επιτυχία, πολυτέλεια – μου φαινόντουσαν πάντα άξια περιφρονήσεως.
Η παθιασμένη αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και υπευθυνότητας πάντα αντιπαραβαλλόταν παράξενα με την σαφή μου ελευθερία από την ανάγκη για απευθείας επαφή με άλλα ανθρώπινα όντα και κοινότητες. Βαδίζω το δικό μου δρόμο και ποτέ δεν άνηκα στη χώρα μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου ή ακόμα και στην οικογένεια μου, με όλη μου την καρδιά· αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους δεσμούς ποτέ δεν έχασα το επίμονο αίσθημα της απόσπασης, της ανάγκης για μοναξιά – ένα αίσθημα που αυξάνεται με τα χρόνια. Οι άνθρωποι αποκτούν απότομα συνείδηση, χωρίς να το μετανιώσουν, των ορίων της πιθανότητας για αμοιβαία κατανόηση και συμπόνια με τους συνανθρώπους τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος χωρίς αμφιβολία χάνει ένα μέρος της εγκαρδιότητας και της αθωότητας· από την άλλη, είναι κατά πολύ περισσότερο ανεξάρτητος από απόψεις, συνήθειες και κρίσεις των συνανθρώπων του και αποφεύγει τον πειρασμό να βασιστεί σε τέτοια ανασφαλή θεμέλια.
Το πολιτικό ιδεώδες μου είναι αυτό της δημοκρατίας. Ας είναι ο κάθε άνθρωπος σεβαστός σαν άτομο και κανένας να μην γίνεται είδωλο. Είναι μια ειρωνεία της μοίρας ότι εγώ ο ίδιος έχω γίνει αποδέκτης υπερβολικού θαυμασμού και σεβασμού από τους συνανθρώπους μου χωρίς εγώ ούτε να ευθύνομαι και ούτε να το αξίζω. Η αιτία για αυτό ίσως να είναι η επιθυμία, ανέφικτη για τους πολλούς, να κατανοήσουν την μία ή δύο ιδέες τις οποίες έχω με τις ασθενικές δυνάμεις μου επιτύχει μέσω ακατάπαυστου αγώνα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι απαραίτητο για την επιτυχία κάθε σύνθετου εγχειρήματος, ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να κάνει την σκέψη και να κατευθύνει και γενικά να φέρει την ευθύνη. Αλλά αυτοί που καθοδηγούνται δεν πρέπει να αναγκάζονται, θα πρέπει να μπορούν να διαλέγουν τον αρχηγό τους. Ένα αυταρχικό σύστημα καταναγκασμού, κατά την άποψη μου, σύντομα αποσυντίθεται. Γιατί η δύναμη πάντα έλκει ανθρώπους χαμηλής ηθικής, και πιστεύω ότι είναι ένας αμετάβλητος κανόνας ότι τους ιδιοφυείς τυράννους, τους διαδέχονται αχρείοι. Γι’ αυτό το λόγο πάντα εναντιώθηκα σε συστήματα όπως αυτά που βλέπουμε στην Ιταλία και την Ρωσία σήμερα. Αυτό το οποίο έχει επιφέρει δυσφήμιση στην επικρατούσα σημερινή μορφή δημοκρατίας της Ευρώπης δεν μπορεί να αποδοθεί στην ιδέα της δημοκρατίας, αλλά στην έλλειψη σταθερότητας των αρχηγών των κυβερνήσεων και στον απρόσωπο χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος

Ο τεχνολογικός και οικονομικός μεσαίωνας του Δυτικού Πολιτισμού

O Δυτικός Πολιτισμός, διέρχεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης,
και καταρρέει …
Όσο ποτέ άλλοτε είναι άμεση ανάγκη ο τεχνολογικός  μεσαίωνας του Homo Sapiens να αντικατασταθεί από ένα νέο πολιτισμικό ρεύμα.
Τον Πολιτισμό του Homo Universalis

Το Σύμπαν ως μια εικονική πραγματικότητα

«Η μεγαλύτερη ανακάλυψη όλων των εποχών: Επιστήμονες ίσως απέδειξαν ότι ζούμε στο… Matrix»!

(http://amfipolinews.blogspot.gr/2018/04/matrix-pics.html)

Οι επιστημονική έρευνα του Έλληνα καθηγητή του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον Κώστα Σκενδέρη.

Ο Κώστας Σκενδέρης είναι καθηγητής Μαθηματικών Επιστημών και διευθυντής του ερευνητικού κέντρου STAG στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν τη θεωρία της σχετικότητας, την κοσμολογία, την κβαντική θεωρία και τη θεωρία των χορδών.
Εκτενές βιογραφικό του Καθηγητή Κώστα Σκενδέρη
https://www.southampton.ac.uk/maths/about/staff/ks8e11.page
Video διάλεξης Kosta  Skenderi, Our Universe as a Hologram
https://www.youtube.com/watch?v=XoP0lzBC9mo
Παρά το πόσο ακραίο ακούγεται αυτό, οι θεωρίες ότι το Σύμπαν μας δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση ή απλά ένα ολόγραμμα, δεν είναι νέες.
Tώρα, οι επιστήμονες ερευνητές ισχυρίζονται ότι έχουν βρει αποδείξεις που ίσως αποδεικνύουν αυτή την υπόθεση.
Μια ομάδα θεωρητικών φυσικών στο Πανεπιστήμιο του Southampton, με τη μελέτη του Κοσμικού Υποβάθρου Μικροκυμάτων (CMB), την ακτινοβολία δηλαδή που απέμεινε από το Big Bang, πιστεύει ότι έχει βρει σημάδια ότι το Σύμπαν μας δεν είναι τίποτα άλλα παρά μια ψευδαίσθηση!
Ουσιαστικά, οι πληροφορίες που συνθέτουν αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα, είναι «αποθηκευμένες» σε μια επιφάνεια δύο διαστάσεων (2D), συμπεριλαμβανομένου και του χρόνου.
Αυτό σημαίνει ότι ό,τι βλέπουμε και όλες οι «εμπειρίες» που έχουμε αποκτήσει, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ψευδαίσθηση του μυαλού μας.
«Φανταστείτε ότι όλα όσα βλέπετε, αισθάνεστε και ακούτε σε τρεις διαστάσεις, αλλά και η αντίληψή που έχετε για τον χρόνο, στην πραγματικότητα προέρχονται από ένα δύο διαστάσεων πεδίο», λέει ο καθηγητής Kostas Skenderis από το Πανεπιστήμιο του Southampton.
«Η ιδέα είναι παρόμοια με εκείνη των απλών ολογραμμάτων όπου μια εικόνα 3D κωδικοποιείται σε μια επιφάνεια 2D, όπως για παράδειγμα ένα ολόγραμμα σε μια πιστωτική κάρτα. Ωστόσο, αυτή τη φορά, ολόκληρο το Σύμπαν είναι κωδικοποιημένο. Ένας άλλος τρόπος για ν ατο καταλάβουμε αυτό είναι μέσω των 3D ταινιών. Αν και δεν είναι ακριβως ένα παράδειγμα ενός ολογράμματος, οι 3D ταινίες δημιουργούν την ψευδαίσθηση των 3D αντικειμένων από μια επίπεδη οθόνη 2D. Η διαφορά με το 3D Σύμπαν που ζούμε, είναι ότι μπορούμε να αγγίξουμε τα αντικείμενα και η προβολή τους είναι… πραγματική», συνεχίζει ο καθηγητής.
Ενώ οι θεωρίες ενός ολογραφικού σύμπαντος υπάρχουν από τη δεκαετία του 1990, η πιο πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Physical Review Letters, περιέχει την πρώτη απόδειξη, όπως λένε οι ερευνητές.
Για να το αποδείξουν αυτό, οι ερευνητές ανέπτυξαν διάφορα μοντέλα του ολογραφικού σύμπαντος έτσι ώστε να μπορούν να το «ελέγξουν« και να… κοιτάξουν πίσω στο χρόνο ακόμα και 13.000.000.000 έτη, στο απώτατο δηλαδή όριο του σύμπαντος.
Τα μοντέλα αυτά εξαρτώνται από τη θεωρία της κβαντικής βαρύτητας, μια θεωρία που αμφισβητεί την αποδεκτή εκδοχή της κλασικής βαρύτητας. Η ολογραφική αρχή λέει ότι η βαρύτητα προέρχεται από λεπτές, δονούμενες χορδές που σχηματίζουν ολογράμματα σε ένα δύο διαστάσεων Σύμπαν.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στα τηλεσκόπια και στον εξοπλισμό ανίχνευσης, επέτρεψαν στους επιστήμονες να ανιχνεύσουν ένα τεράστιο όγκο δεδομένων που απομένουν στο Σύμπαν από τη στιγμή που αυτό δημιουργήθηκε.
Χρησιμοποιώντας αυτές τις πληροφορίες, η ομάδα των επιστημόνων ήταν σε θέση να κάνει συγκρίσεις μεταξύ των χαρακτηριστικών αυτών. Βρήκαν έτσι ότι μερικές από τις πιο απλές θεωρίες κβαντικού πεδίου, θα μπορούσαν να εξηγήσουν όλες σχεδόν τις κοσμολογικές παρατηρήσεις του πρώιμου Σύμπαντος.
Αυτό, ισχυρίζονται, απομακρύνει την «κβαντική βαρύτητα» από το να είναι απλά μια εναλλακτική θεωρία και την μετατρέπει σε ένα αποδεκτό μοντέλο! Και είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο αποδεικνύεται!
Οι επιστήμονες έχουν εργαστεί για δεκαετίες ώστε να μπορέσουν να συνδυάσουν τη θεωρία της βαρύτητας του Αϊνστάιν και της κβαντικής θεωρίας. Κάποιοι πιστεύουν ότι η έννοια του ολογραφικού σύμπαντος έχει τη δυνατότητα να συμβιβάσει τα δύο.
Οι ερευνητές θα συνεχίσουν να μελετούν το πρώιμο σύμπαν ώστε να υποβάλουν περαιτέρω αποδείξεις για την θεωρία του ολογράμματος και εμείς περιμένουμε με αγωνία!
Πραγματικά μαγικές στιγμές…

Κάθε στιγμή και ένα τραγούδι

Κάποτε ένα μουσικό περιοδικό μου ζήτησε να περιγράψω ολόκληρη τη ζωή μου μέσα από τα τραγούδια που άκουγα και με συγκινούσαν, το soundtrack δηλαδή της ζωής μου. Το κείμενο αυτό γράφτηκε, παραδόθηκε, αλλά το περιοδικό έκλεισε και ως εκ τούτου το άρθρο δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Αυτό το Πάσχα το βρήκα και το μεταφέρω εδώ …

Το Soundtrack της ζωής μου

Μάνος Δανέζης
Γεννημένος στα δρομάκια του μεταπολεμικού Κεντρικού Πειραιά, από φτωχή οικογένεια το μόνο που μπορώ να φέρω στη μνήμη μου από τα παιδικά μου χρόνια είναι μια αρμονική σύνθεση ήχων, χρωμάτων οσμών και εικόνων. Μια εποχή που και το ραδιόφωνο ήταν ένα είδος πολυτελείας, στην αυλή του σπιτιού μας ζευγάρωναν διαφορετικοί ήχοι.
Στο βάθος από το μικρό καμαράκι, σε χτύπαγαν σαν μαχαιριά οι πενιές των ρεμπέτικων του μπάρμπα Αντώνη, μαζί με το ρυθμικό χτύπημα από τις χάντρες του τεράστιου κεχριμπαρένιου κομπολογιού του.
Τσιτσάνης Μπέλου, Χιώτης, Μαίρη Λίντα, ένα κουβάρι ήχων και ονομάτων πλεγμένο περίεργα μέσα στο μυαλό μου, συνδεδεμένο με κάτι αγαπημένο αλλά συγχρόνως και περιθωριακό για την καθώς πρέπει κοινωνία, όπως μου έλεγαν. Κι απέξω από το καμαράκι το άρωμα του πλατύφυλλου βασιλικού να σε λιγώνει.
Βλέπω την εικόνα του εαυτό μου, γραπωμένο στο παράθυρο του λεωφορείου που μας πήγαινε στο θείο μου στην Καλλιθέα, εκεί στην στροφή στις Τζιτζιφιές, να κοιτάζω συνεπαρμένος, αλλά φευγαλέα τις κομπανίες να παίζουν και να τραγουδούν τα «Ηλιοβασιλέματα» μέσα σε ένα χώρο περίεργο αλλά μαγικό.
Την ίδια ώρα από ένα σαραβαλιασμένο και δεμένο με σύρματα, για να μην διαλυθεί, ραδιόφωνο, σαν μια τρυφερή μουρμούρα, έφταναν και γέμιζαν το νου μου οι βυζαντινές μελωδίες της λειτουργίας της Κυριακής. Μαζί τους και μια γλυκιά μυρωδιά λιβανιού που έφτανε μέχρι τα φύλλα της καρδιάς σου, βαριά και κάποιες φορές αποπνικτική. Ήταν οι ήχοι και οι μυρουδιές της γιαγιάς Κανέλας που την συνόδευαν καθώς πότιζε πρωινιάτικα μια σειρά από γλάστρες με τριαντάφυλλα, γαρουφαλλιές, μπιγκώνιες, βασιλικούς και γαρδένιες. Οι βυζαντινοί αυτοί ήχοι ζευγάρωναν με τις εικόνες του θεϊκού πάθους της Σταύρωσης, της αποκαθήλωσης την Μεγάλη Παρασκευή και της Ανάστασης του Σαββάτου. «Σήμερον κρεμάτε επί ξύλου», «Ω γλυκύ μου Έαρ», «Χριστός Ανέστη», και οι ήχοι αυτοί μπερδευόντουσαν μέσα στο άρωμα της βιολέτας, του γαριφάλου και του μύρου που σαν αχλίδα αγκάλιαζαν τον Επιτάφιο.
Και τα καλοκαιρινά βράδια, όλοι μαζί με τους γείτονες και τους φίλους καθισμένοι στα κατώφλια των σπιτιών μας, άκουγα τα καθώς πρέπει τραγούδια, της ταβέρνας και της παρέας, συνοδευμένα με τις κιθάρες και τα μαντολίνα των γειτόνων. «Άστα τα μαλάκια σου ανακατωμένα», «ετίναξα την ανθισμένη μυγδαλιά», Μαρούδας, Πατέτσος, Κεφαλονίτικοι ήχοι, «σαν πιω κρασί τρελαίνομαι ανασταίνομαι» και όλα αυτά συνοδευμένα με φτηνή ρετσίνα και μεζέδες του ποδαριού, σαρδελίτσα, ρέγκα, τυράκι και ντομάτα. Και πάρα πέρα εμείς τα παιδία , να χαλάμε τον κόσμο παίζοντας  κρυφτό, τυφλόμυγα, αμπάριζα και τα μήλα. Και όταν οι καλοκαιρινές ώρες περνούσαν, στρωματσάδα στην ταράτσα, μέσα στο χλωμό, έως ανύπαρκτο κοκκινωπό φως του δημοτικού φωτισμού, κοιτάγαμε τ’ αστέρια, ενώ από την αυλή του διπλανού σπιτιού έφτανε στα αυτιά μας, μέσα από το χωνί του μοναδικού γραμμόφωνου της περιοχής , η φωνή της Μαρίας Κάλας , οι ήχοι του Μπετόβεν του Σοπέν, ήχοι που άλλοτε μας χαλάρωναν και άλλοτε μας εκνεύριζαν, όταν ο ήχος από τις άριες, μας ξύπναγε απότομα από τον ύπνο, ή τους φανταστικούς κόσμους της παιδικής μας ονειροπόλησης.
Ήταν οι ήχοι της καρδιάς του μπάρμπα Ανάργυρου, του διανοητή καλλιτέχνη φωτογράφου της περιοχής, του καλοκάγαθου μοναχικού ανθρώπου, που ολόκληρη η ζωή του ήταν συνδεδεμένη με την κλασσική μουσική, την αγαθή και καθαρή σκέψη, την φιλική διάθεση και τον καλό λόγο. Θυμάμαι ακόμα τον απαλό και γλυκό ήχο του βιολιού συντροφευμένο με τη μυρουδιά της πασχαλιάς, του νυχτολούλουδου και των δειλινών.
Τα χρόνια πέρναγαν και μέσω του πικάπ της αδελφής μου, που το αγόρασε από μιαν υποτροφία που συνόδεψε την εισαγωγή της στο πανεπιστήμιο, χάθηκα στις βελούδινες και ερωτικές φωνές της Έντιθ Πιάφ, του Σαρλ Αζναβούρ του Υβ Μοντάν και αργότερα του Τζονυ Χαλιντέι και της Συλβί Βαρτάν την οποία τότε, ποιος δεν την είχε ερωτευθεί. Όλα αυτά κάτω από μια καταπλάκωση της ψυχής μας από όσα διαβάζαμε στις εφημερίδες και ακούγαμε στο ράδιο. Ήταν η κρίση της Κούβας, και θυμάμαι τον τρόμο και το άγχος μου όταν έμεινα ξάγρυπνος μια νύχτα περιμένοντας να συγκρουστούν οι στόλοι Αμερικής και Ρωσίας και να ξεσπάσει πυρηνικός πόλεμος που θα μας σκότωνε όλους, αυτό πίστευα. Πέρασα όλη τη νύχτα ακούγοντας στο ραδιόφωνο ειδήσεις και στο πικ απ γαλλικά τραγούδια. Κι αυτός ο Ολυμπιακός δεν με ανακούφισε καθόλου αφού ο Σιδέρης δεν κατάφερε, δεν θυμάμαι με ποιόν αντίπαλο, σε κενή εστία να βάλει γκολ και να κερδίσουμε, μετριάζοντας έτσι, με τη χαρά της νίκης του Ολυμπιακού, το φόβο του πυρηνικού ολέθρου που τον περίμενα ώρα την ώρα. Ήταν η εποχή των μουσικών πρωινών του Κίμωνα Αρέτα κάθε Κυριακή στο σινεμά Τερψιθέα λίγο πιο πάνω από το Δημοτικό θέατρο με τα τραγούδια των Ολύμπιανς και άλλων νεανικών σχημάτων. Κάπου εκείνη την περίοδο γνωρίστηκα ηχητικά με τον Μάνο Χατζιδάκι, το Μίκη Θεοδωράκη. Ήμουνα στο γυμνάσιο όταν έμαθα λεπτομέρειες για την απαγορευμένη Εθνική Αντίσταση, που την γνώριζα μέχρι τότε μόνο μέσα από τις σελίδες του «Μικρού Ήρωα» και δεν καταλάβαινα γιατί στο σχολείο τον απαγόρευαν και μας πρότειναν τη «Ζωή του Παιδιού» και την «Διάπλαση των Παίδων». Ήταν η περίοδος που γνωρίστηκα με τα «αντάρτικα τραγούδια» τα «ριζίτικα» με το μεγάλο Νίκο Ξυλούρη, τα «τραγούδια διαμαρτυρίας». Γνώρισα τότε στις μπουάτ την Αρλέτα, την Χωματά, τον Ζωγράφο, την πειραιώτισσα Πόπη Αστεριάδη και τον Σαββόπουλο που τόσο με πίκρανε αργότερα.
Τα πολιτικά γεγονότα εκείνη την εποχή υπήρξαν ραγδαία. Η περίοδος του 114, οι παρεμβάσεις του παλατιού, των Αμερικάνων, η δολοφονία του Λαμπράκη. Στην καρδιά μου χτυπούσαν οι νότες του «Πότε θα κάνει ξαστεριά», «ήταν πρωί του Αυγούστου», οι φωνές της Τζοάν Μπαέζ και του Μπομπ Ντύλαν, διαδηλώσεις, κυνηγητό με την αστυνομία, αποχές από τα μαθήματα.
Η Χούντα με βρήκε στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου. Η μουσική μου παιδεία δέθηκε με το απαγορευμένο τραγούδι. Οι ήχοι και τα τραγούδια των απαγορευμένων ραδιοφωνικών σταθμών της «φωνής της Αλήθειας», της «Ντοϊτσε Βέλε» χάραξαν το είναι μου. Τα τραγούδια και η μουσική των κρατικών ραδιόφωνων, κάθε μουσικό προϊόν που επιτρεπόταν ήταν απαγορευμένο για όλους όσους οραματιζόντουσαν την δημοκρατία. Βέβαια υπήρχαν και εξαιρέσεις, όταν τα απαγορευμένα γλυκανάλατα τραγούδια παιζόντουσαν σε κάποια πάρτι που έπρεπε να συναντήσω τα κορίτσια που ήμουνα ερωτευμένος.
Κυρίαρχος της καρδιάς μου ο Μίκης Θεοδωράκης μέσα από τη φωνή της Μαρίας Φαραντούρη. Τα τραγούδια του βάλσαμο καρδιάς και ελπίδα για το μέλλον, αλλά, δεν μπορούσα βέβαια να ξεπεράσω την γλυκιά ανατριχίλα των «αστικών», έτσι τα λέγαμε τότε, τραγουδιών, του Ανταμό, του Αλμπάνο και του Χούλιο Ινγκλέσιας. Βασικά βέβαια περίμενα τους ήχους των μπλούζ, που με άφηναν να γεύομαι την αγκαλιά της αγαπημένης μου.
Η περίοδος της χούντας με έκανε να μισήσω το δημοτικό τραγούδι, με το οποίο συναντήθηκα φιλικά και ανθρώπινα πολύ αργότερα.
Η Χούντα πέρασε, τα πάθη αμβλυνθήκαν σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Αρχικά ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο συμφοιτητής μου Θωμάς Μπακαλάκος, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Ξαρχάκος, η διαχρονική μαγεία του Χατζηδάκη, οι θεϊκές νότες του Μάνου Λοϊζου και του Σπανουδάκη. Ήταν η περίοδος που με είχαν συνεπάρει οι φωνές της Γαλάνη της Αλεξίου και του Παπακωνσταντίνου. Ειδικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με έκανε (και ακόμα με κάνει) να τρέχω στις συναυλίες του σαν δεκαοκτάχρονο παιδί. Ξημεροβράδιαζα παρέα με την αγαπημένη φωνή της Τάνιας Τσανακλίδου, και το τόσο παράξενο μοτίβο των τραγουδιών του Ρασούλη και των Χειμερινών Κολυμβητών. Το μυαλό μου ταξίδευε και χανόταν στο υπερπέραν με τους ήχους της μουσικής του Βαγγέλη Παπαθανασίου, τις νότες του βιολιού της Βανέσας Μέϊ, και τις φωνές του Γιάννη Κότσιρα, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, της Σελίν Ντιόν της Αντέλ και της Σακίρα. Μαζί με αυτούς ο νους μου γαλήνευε στη μελωδία της φωνής του Παβαρότι και του Λούτσιο Νταλα. Τέλος δεν μπορώ να λησμονήσω την σκληράδα και την αγωνία ψυχής των τραγουδιών του Νικόλα του Άσημου και του Παύλου Σιδηρόπουλου.
Τώρα πια η νοσταλγία της ηρεμίας των πρώτων χρόνων της νιότης μου με κατακλύζει και χάνομαι πάλι, ανάλογα την ψυχική μου κατάσταση, στους ήχους του βιολιού της κλασικής μουσικής, του ρεμπέτικου, του τρυφερού ερωτικού ελληνικού τραγουδιού και της εσωτερικής κατάνυξης του βυζαντινού ήχου.

Video της διάλεξης του Δρ Μάνου Δανέζη στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων – «Η Σύγχρονη επιστημονική σκέψη ως παράγοντας μιας νέας ανάγνωσης των σχέσεων Επιστήμης, Θεολογίας και Φιλοσοφίας»

Video της διάλεξης – συζήτησης του Δρ Μάνου Δανέζη, Αστροφυσικού, μέλους του Σώματος Ομοτίμων Καθηγητών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. με θέμα: «Η Σύγχρονη επιστημονική σκέψη ως παράγοντας μιας νέας ανάγνωσης των σχέσεων Επιστήμης, Θεολογίας και Φιλοσοφίας». Προσκεκλημένος της Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρίας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας , στο πλαίσιο των Πανεπιστημιακών Σεμιναρίων Φιλοσοφίας 2016- 2017 την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017 και ώρα 17.00-19.00 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, (Ακαδημίας 50), στην Αίθουσα Αντώνη Τρίτση